Kut

Kut, eski Türk inanç ve siyaset düşüncesinde gökten (Tengri’den) hükümdara verilen kutsal yönetme yetkisi, talih ve yaşam gücüdür. Türk kağanları egemenliklerini "Tengri tarafından kut verilmiş" olmaya dayandırır; Orhun Yazıtları’nda Bilge Kağan’ın iktidarı bu kavramla meşrulaştırılır.

Kut, kişinin canlılığını ve bereketini de simgeler; kaybedilmesi hükümdarın gücünü yitirmesi anlamına gelir. Kavram, Kutadgu Bilig (Yusuf Has Hacib, 1069) gibi eserlerde devlet, adalet ve mutluluk düşüncesiyle birlikte işlenmiştir. Türk devlet geleneğinde egemenliğin ilahî kaynaklı görülmesinin temelini oluşturur.